Afscheidsbrief






Een afscheidsbrief


Formeel scheiden de wegen pas na de zomer. 

Informeel blik ik komende week al met een aantal collega’s terug. En zet een punt.


Er wacht een nieuw onbekend landschap op me. De kaart ervan is nog niet getekend.

Er ontstaan wat contouren en ruimte voor beweging.

Een wonderlijke onbekende wereld waarin ik mag zwerven en gaan ontdekken.

Gaan ontdekken wie ik nu ben, wie ik zou wíllen zijn.

Voor wíe ik er zou willen zijn.


Maar eerst afscheid

Blik naar achteren

Bitterzoet

Afscheid

Voor nu


——-

Dag Rijnbrink,

Ik schrijf je deze brief om afscheid te nemen. Meestal gaat het bij afscheid om iets feestelijks: pensionering, een coole nieuwe baan en andere fijne dingen. En, nou ja... Dat ligt in mijn geval wat anders. Een depressie en PTSS kunnen iedereen overkomen. En het overkwam mij. We zijn iets meer dan 12 jaar samen opgegaan en nu scheiden onze wegen definitief. En dat is niet oké. Maar het is oké dat het niet oké is.

Ik begon bij de OBD als LeEZ-consulent jongeren en leeskringen en toen kwam Biebsearch via Bibliotheek Zwolle langs en sloot ik aan. En voordat we het wisten zaten we tot over onze oren in het voortgezet onderwijs. Daarna ging ik als kwartiermaker Biebsearch aan de slag en volgde de masterclass Biebsearch. En zo kwam er vervolgens een franchise tot stand met POI’s en een aantal zelfstandige bibliotheken in de stichting Biebsearch. 

En toen begon het gedoe. Ik ben altijd open geweest over wat er met me aan de hand was. PTSS en ook depressie maken niet persé werkonbekwaam, maar zijn wel lastig en in mijn geval  draaglast-bepalend.  Ik kon alleen half werken volhouden, nam afscheid van de provinciale Biebsearch-projecten en richtte me op het verweven van Biebsearch met de Bibliotheek op school vanuit het kernteam van de Bibliotheek op school. 32 uur werd lang 12 uur en daarna werd werken definitief te belastend. En nu wordt dat in de zomer formeel definitief.

Het maakt me verdrietig als ik zie hoeveel ik verloren heb. Verloren in mijn eigen functioneren maar ook verloren door alle stilstand en achteruitgang in deze jaren. Waarin collega’s allemaal zó gegroeid zijn en vooruitgegaan. En dat voelt als dubbel verlies. Ook omdat ik gewoon héél trots ben op mijn collega’s en op Rijnbrink. 

Ik ben niet vaak meer op kantoor voor afspraken. Maar als je zin in en tijd hebt, stuur me dan een berichtje op essen2punt0@gmail.com om iets af te spreken en bij te praten. Dat lijkt me leuk. Dat kan bij Rijnbrink, maar je bent ook van harte welkom in Holten of ergens anders.

Er bestaat zoiets als post-traumatische groei. Dat is dat stuk van je wat na een levensstorm overblijft als de storm is gezakt. De bomen die gevallen zijn in de storm worden opgeruimd en bieden daarmee letterlijk ruimte voor nieuwe begroeiing. Er is mogelijkheid om nieuw licht laten schijnen op de bomen die zijn blijven staan. Wederopbouw is een enorm project en er zijn heel wat plannen. En laat ik nou tóevallig als projectleider beschikbaar zijn!

Hartelijke groet,

Annemarie van Essen





Geen opmerkingen:

Een reactie posten